Nikka From The Barrel: Tek Yudumda İki Damıtıcının Sesi

İlk Karşılaşma

Elimdeki şişe pek çok şey vaat ediyor. Dikdörtgen gövdesi, mat siyah etiketi, üzerindeki o sade 'From The Barrel' yazısı. Nikka'nın bu ifadesi, Japonca bir şiir dizesinden alınmış değil; tam anlamıyla bir gerçeklik bildirimi. Fıçıdan, sulandırılmadan, seyretilmeden. Yüzde elli bir buçuk alkol. Masaya koyduğumda bardağın içinde amber rengi, neredeyse koyu bal tonu dönüyor. Uzun bir süre sadece baktım.

Bu viskiyi ilk tattığımda Tokyo'da bir şeyler yaşanıyordu dışarıda, ama hatırlamıyorum tam olarak ne. Hatırladığım şey bardağın ağırlığı ve o ilk kokuyu aldığımda içimde beliren tuhaf tanıdıklık hissi. Sanki birileriyle tanışıyorsunuz, ama onların sizin hakkınızda bir şeyleri önceden bildiğini fark ediyorsunuz.

Nikka'nın İki Sesi: Yoichi ve Miyagikyo

Nikka From The Barrel, tek bir damıtıcının ürünü değil. Kuzeyde Hokkaido'daki Yoichi Distillery ile güneyde Miyagi Vadisi'ndeki Miyagikyo Distillery'nin farklı olgunlaşma sürelerinden çıkan fıçılar bir araya getiriliyor. Sonra bu birleşim tekrar küçük fıçılara alınıyor, yeniden olgunlaştırılıyor. Bu sürece 'married' olgunlaştırma deniyor ve Japonların blended whisky felsefesinde kritik bir adım.

Yoichi pot still karakteri taşıyor: ağır, hafif tütünsü, adalı Scotch'a yakın bir damardan geliyor. Miyagikyo ise Coffey still'in izini bırakıyor; daha hafif, meyvemsi, çiçeksi bir dil konuşuyor. Bu iki ses aynı bardakta çelişkili durmuyor. Aksine birbirini tamamlıyor. Ritim gitarı ile bas gitarın aynı anda, birbirini boğmadan konuştuğu an gibi.

Burun: Karmaşık Ama Davetkar

İlk alkol sıcaklığı geçince altından çıkan katmanlar şaşırttı. Kuru meşe tahtası. Vanilya, suni değil, gerçek vanilya çubuğu gibi. Biraz tarçın, biraz muskat. Arkasından gelen kuru meyve notası tam olarak nereye oturuyor, çözemedim. Kuru kayısıya mı, yoksa siyah erikle başka bir şeyin arasındaki o belirsiz bölgeye mi? Çözmeye de çalışmadım; bazen belirsizlik en dürüst cevaptır.

Bir süre bekledikçe hafif bir çikolata damarı çıkıyor. Sonra tam adını koyamadığım ama Japonya'yla ilgili hissettiren bir şey daha: yeşil çay ile taze odunun kesişim noktası gibi bir şey. Koku katmanında da bir 'umami' hissi var. Garip ama çekici. Burnu bu kadar katmanlı olan çok az blended gördüm.

Damak: Yoğunluk, Denge, Isı

Yüzde elli bir buçuk alkol ciddi bir uyarı. Küçük yudum almak şart. Ama bu ısı korkutmak için değil, bir tür selamlama gibi. Girdikten hemen sonra baharatlı bir açılış oluyor: karabiber ve zencefil. Ardından tatlılık dengelemeye başlıyor, bal, toffee, çok hafif bir hindistan cevizi. Isı ile tatlılık aynı anda, çekişmeden var oluyor. Bu alkol oranında bu dengeyi tutturmak kolay değil.

Ortasında meyve belirginleşiyor. Çok olgun erik, belki Amarena vişnesi. Biraz da portakal kabuğunun hafif acı arka planı. Meşe varlığını hep hissettiriyor ama baskın değil. Bir tablo gibi düşünürsek: meşe çerçeve, meyveler ve baharatlar asıl resim.

Su eklediğimde her şey açılıyor. Alkol çekilince meyve öne geçiyor, hafif bir arpa karakteri de ortaya çıkıyor. Bazı viskiler suyla körelir; bu, aksine konuşmaya başlıyor.

Bitiş: Isı Uzun Süre Oturuyor

Bitişi uzun. Gerçekten uzun. Tatlılık gidiyor, yerini kuru, hafif tütünsü bir sıcaklık alıyor. Biraz füme, biraz kuru meşe, biraz koyu bitter çikolata. Birkaç dakika sonra bile damakta bir iz var. Gözlerinizi kapatsanız, akşamın geç saatinde, pencere camındaki yağmur sesini dinlerken bu bitiş tam yerine oturuyor.

Bazı viskiler biter ve siler kendini. From The Barrel bitmez, değişir. Ve bu değişim kendi başına bir deneyimdir.

Küçük Bir Değerlendirme

Nikka From The Barrel, Japon blended whisky hiyerarşisinde çok konuşulmayan bir sebepten övgüye layık bir yerde duruyor: demokratik. Tekil maltların karmaşası değil bu, ama tekil maltlarla boy ölçüşen bir derinlik var içinde. Üstelik bu alkol oranında bu dengeyi tutturmuş olmak, damıtıcı ve harmanlamacı elinin ne kadar usta olduğunu gösteriyor.

Masaki Taketsuru'nun vizyonu hâlâ bu bardakta yaşıyor. İskoç tekniklerini Japon estetiğiyle birleştirme fikri burada teorik değil, somut ve içilebilir. Her yudumda iki damıtıcının ayrı sesi duyuluyor ama birbirini bastırmıyor. Nadir bir birliktelik bu.

From The Barrel, bir viski olarak mükemmeliyetin peşinde değil. Gerçekliğin peşinde. Ve bu, çok daha zor bir şey.