Nikka From The Barrel: Küçük Şişenin Büyük Karakteri

İlk kez tattığımda masa başındaydım, akşamın o saatinde kafam biraz dağınık, ellerimdeki küçük dikdörtgen şişe garip geldi. Sıradan bir blend viski şişesi değil bu. Daha dar, daha dik, neredeyse meydan okuyan bir formu var. İçine baktığımda renk koyu altın, neredeyse bakır. Döktüm. Beklediğimden çok daha yavaş aktı bardağa. Bu, ilk ipucu.

Arka Plan: Yoichi ve Miyagikyo'nun Buluşması

Nikka Whisky, Masataka Taketsuru tarafından 1934'te kuruldu. Taketsuru'nun adı Japon viski tarihinin her köşesinde geçer; Suntory'den ayrıldıktan sonra kendi yolunu çizmek için Hokkaido'ya gitti ve Yoichi Damıtmaevini kurdu. Miyagikyo ise 1969'da, Sendai yakınlarında açıldı. İki damıtmaevi birbirinden coğrafi olarak ve karakterce çok farklı: Yoichi sert, dumanlı, deniz kokusu taşır; Miyagikyo daha narin, meyveli, Scotch Highland geleneklerine yakın.

Nikka From The Barrel bu iki karakteri bir araya getirir, üstelik ikili bir olgunlaşma süreciyle. Blend yapıldıktan sonra viski tekrar fıçıya alınır ve ek bir dinlenme döneminden geçer. Bu marriage süreci, iki farklı sesi tek bir cümleye dönüştürür. Şişeleme ise 51,4 ABV ile yapılır; seyreltilmemiş, sertleştirilmemiş, renklendirme yok.

Burun: Katmanlı, Ama Sabırlı

Bardağa aldıktan sonra birkaç dakika beklettim. Bu yoğunlukta bir viskiyi aceleyle solumak yakışmaz. İlk nefeste alkol önce öne çıkar ama hemen geri çekilir, yerini veriyor. Altında karamel var, koyuca. Ardından kiraz, kuru kayısı ve hafif bir odunsu iz geliyor. Fıçı hissedilir ama baskın değil; Yoichi'nin hafif denizci karakteri en dipte, neredeyse bir soru işareti gibi bekliyor.

Daha uzun beklettikçe çikolata ve tarçın belirginleşiyor. Biraz vanilya da var, ama Bourbon gibi sürüklemiyor; daha ince, arka planda kalan bir vanilya.

Damak: İşte Asıl Sürpriz

Damağıma vuran ilk şey, 51,4 ABV'nin beklediğim sertliği getirmemesiydi. Zengin ama sert değil. Tatlı bir giriş var; peksimet, karamelize elma ve hafif baharatlı bir gövde hemen hissedilir. Ortada duman beliriyor, çok nazikçe. Yoichi'nin imzası bu, ama burada misafir rolünde.

Miyagikyo'nun katkısı ise bütün bunların üstüne asitli bir meyvesellik yayıyor: portakal kabuğu, ham kızılcık, hafif fermente bir iz. Başlangıçta tuhaf gelebilir, ama bu iz kısa süre sonra tüm yapıyı bağlayan tutkaldır. Onsuz bu viski fazla düzgün, fazla pürüzsüz olurdu.

Bir viski sizi ne kadar çok konuşturmak istiyorsa, o kadar çok katman saklıyor demektir. Nikka From The Barrel beni her seferinde biraz daha konuşturuyor.

Bitiş: Sizi Bırakmayan Türden

Bitişi uzun. Bu basit bir övgü gibi görünebilir ama bu uzunluk ve karmaşıklık, blend dünyasında gerçekten nadir rastlanan bir şey. Yuttuktan sonra kuru baharatlar kalıyor: karabiber, kakule belki. Hafif bir duman ve meyvemsi tatlılık arkadan geliyor. Ağzın arka kısmında kalıcı bir ısı var; yakıcı değil, ısıtıcı.

Su eklediğimde viski açılıyor ama bir şeyi de kaybediyor: o sıkı yapı biraz çözülüyor. Ben su eklemeden tercih ederim, belki bir buz küresi ile. Ama bu kişisel; birkaç damla su ile ikinci bir kişilik kazanabileceği de gerçek.

Genel Değerlendirme

Nikka From The Barrel'ı defalarca döndüm. Her seferinde farklı bir not yakaladım. Bu, iyi bir işaret. Tek boyutlu viskiler sizi ilk seferde tatmin eder, sonra bıkarsınız. Bu şişe farklı. Küçük görünüyor, küçük kapanıyor, ama içinde konuşacak çok şey var. Hem Yoichi'nin engebeli karakterini hem de Miyagikyo'nun inceliğini barındırıyor ve ikisi arasındaki gerilim, viskiyi canlı tutuyor.

Blend kategorisi zaman zaman haksız bir üvey evlat muamelesine maruz kalır; single malt değil diye. Nikka From The Barrel bu önyargıya en güzel cevaplardan biri. Çünkü iyi bir blend, iki farklı sesin aynı şarkıyı söylemesi değil, iki farklı sesin birbirini tamamlayan şeyler söylemesidir. Burada tam olarak bu var.