Ceren Başak Ural

İstanbul'da mimarlık okuyup yarı yolda bıraktım — mekanların ruhunu anlama konusundaki o takıntım bir şekilde şişelere kaydı. Boğaziçi'ndeki bir Fransız restoranında staj yaparken ilk ciddi şarap listesiyle karşılaştım ve o gece neden orada olduğumu anladım. On iki yıl İstanbul ve Lizbon'da kıdemli sommelier olarak çalıştım; binlerce kapağı açtım, yüzlerce müşteriye yanlış şişeyi önerdim ve bunların çoğundan ders çıkardım. Burgundy pinot'una olan obsesyonum hâlâ tedavi edilemez, Rhône vadisinin güney üzümlerine karşı ise yargılı olmakla birlikte yenilmeye hazırım. Etiketlere bakmadan önce bardağa bakmayı öğrendim; bu bana herkesi biraz sinir eden ama işe yarayan bir alışkanlık oldu. Yazmaya başladığımda tek hedefim şuydu: restorandaki o doğru anı kağıda aktarmak. Hâlâ aktaramıyorum ama denemeye devam ediyorum.